CcP55IrW4AAUyEm                                                                                                    Przez mur wówczas przeskoczył
aby komuna runęła
nic dziwnego, że teraz
murem za nim stanęła…

sroda-popielcowa Starzyk – o spowiedzi i pokucie w Wielkim Poście.

Dycki w Środa Popielcowo zaczyno się Wielki Post.
Takim znakiem przejścio bez ten wielki most
co łączy ziymskie życie z życiem wiecznym w niebie
je to chasie, co w tyn dzień farorz suje na ciebie.

Musicie wiedzieć, że to nie je tak „hop-siup, trala -lala”
jak wom niekierzy godajom co ino plama na czole abo wela
w kudłach zmazano majom a brakuje im wiary, rozumu i chenci
by się poprawić, nawrócić i zaczonć żyć jak inksi świenci.

Choćbyście nie wiym co robiyli w proch się obrócicie zoł wi zoł
ważne co powiycie Pon Bóczkowi jak was spyto: „kajżes był
jakech był głodny, sagi, niewinnie w wienzieniu siedzioł?”
Przeca mu nie powiesz żeś nie widzioł, nie słyszoł, nie wiedzioł.

Mosz na to cztyrdziyści dni byś farożowi powiedzioł do ucha
a po spowiedzi pożykoł i dzienkując za przebaczenie odprawił pokuta.
Teroz to za pokuta kożom ci pożykać Ojcze Nasz abo Zdrowaś Maryjo,
za wienksze grzychy gorzkie żale abo jeden roz jakoś litanijo.

Downiyj, to za ciynżkie grzychy były richtik wielkie pokuty.
Z łogromnego kamienia, majzlem i młotem musioł być krzyż wykuty
i wedle drogi ustawiony by wszyscy co niom jadom abo idom wiedzieli,
że oni zgrzeszyli, potem żałowali ale swoja pokuta odprawiyli.

Starzyk podropoł się za uchem, pogłoskoł po wielkim fonsie,
zaczon godać jakie inksi mieli pokuty, jakie on mioł- nie przyznoł sie.
Jak piykno dziołcha za kierom wszystkie kamraty cołki czos lotali
miała się dwa dni kompać w grotku kaj jej świenconej wody naloli.

Inkszy kumpel ze szkoły, co se to ino pożyczoł na wieczne nie oddanie
jakeś blajsztifty, jak je mioł oddać, to je połomoł, wyciep i bez toż za nie
dostoł pokuta by w kościelnej kropielnicy, bez godzina w świenconej wodzie
trzymać musioł rence i godać „mea culpa”, bo łacina była w modzie.

Jak my go spytali co on dostoł na pokuta od tego co w spowiadelnicy siedzi
roześmioł się, pokrencił głową i powiedzioł:”to je tajemnica świyntej spowiedzi”
ale powiym wom, starejcie się nie grzeszyć a jak się coś trefi -poprawić się trzeba
by po śmierci nie warzyć się w kotle w piekelnej smole, ino prosto lyść do nieba.

Wodzisław Śl. 29.12.2014 r. Szkrobok.

Jak w popielec starzyk gebisu szukali.

Downiyj godali: Kaj dioboł nie poradzi – tam baba posłać musi.
Tak je i teroz, bo djoboł dycki szwarne dziołchy bałamuci i kusi
by chłopów na zło droga prowadzić bez głupie ich uczynki
a po tym, one som niewinne, zaś chłopy, przechodzom męki.

Jak my jeszcze byli bajtlami, starzik godoł nom jak to downiyj było,
jak ludzie przy szkubaniu się bawiyli choć im cienżko sie żyło
ale wszyscy w popielec szli do kościoła pożykać, odprawić pokuta,
zapominali o zabawach, zaczynali śpiywać na wielkopostno nuta.

Godoł nom tyż, jak faroże popiołem kożdymu na łeb sypali,
jak wszyscy szli do balasek i tam pokornie przed ołtorzem klynkali,
jak im pleban godoł, że prochem je i w niego obrócić się musi.
Kożdy se myśloł co złego zrobiył i że go tyn dioboł dycki kusi.

Jak zaś przyszli wszyscy nazod z kościoła do swojej chałupy
to se mogli zjeść ino konsek chleba abo talyrz ciepłej zupy.
I tak wspominoł, jak nad tom zupom pochylił głowa
to mu się posypało do niyj tego popiołu połowa.

Zupa zjeść musioł bo nic inkszego do jedzenia nie było,
bo ino roz w popielec sie jadło, tak sie to downiyj żyło.
Teroz djoboł pedzioł siostrze do ucha: „Jak przydymy z kościoła i se siednymy
domy starzikowi klapsznyta z biołym syrem kiery naszym chasiem posypiemy.

Co się po tym dzioło lepiyj nie godać. Starzik ugryz chleba, skrzywił gemba,
nojpiyrw wypluł cołkie jodło, po tym jeszcze konsek swoigo zemba
i jak nigdy w życiu nie klon, to teroz suł jasnymi, ognistymi pieronami,
reszta jodła wyciep z gemby i talyrza do kibla i zaglondo za nami.

Nie trza było długo czakać. „Siedem boleści” co dycki na ścianie wisiało
poszło w ruch i pora razy na moim puklu i niżyj ostro wylondowało.
Siostra uciykła w kont i już głośno wrzeszczy i beczy, choć jeszcze nic nie dostała.
Starzik pociep rzymienie, zaczon szukać szczęki w hasioku czy w chlebie nie została.

Szczenśliwie dlo nos tak się ta przygoda gibko skończyła.
Matka przytuliła siostra, otrzyła jom, bo cało zaślimtano była.
Jo strzaskany na kwaśne jabko stoja na środku izby i co ino się rusza
wrzeszczeć ni moga, wyprościć się nie umia, co roz ino stenknyć se musza.

Tak to już w życiu było, tak jest i chyba bydzie aż do końca świata.
Djoboł skusiył, dziołcha zrobiyła a synek dostoł by pamientoł aż po stare lata,
że bez cołkie swe życie bydzie ciyrpoił za cudze, głównie babskie przewinienie.
Dziepiyro po śmierci, jak bydzie prochem, pozno, co to je równouprawnienie.

Grudzień 2014 r Szkrobok