Jak w popielec starzyk gebisu szukali.

Downiyj godali: Kaj dioboł nie poradzi – tam baba posłać musi.
Tak je i teroz, bo djoboł dycki szwarne dziołchy bałamuci i kusi
by chłopów na zło droga prowadzić bez głupie ich uczynki
a po tym, one som niewinne, zaś chłopy, przechodzom męki.

Jak my jeszcze byli bajtlami, starzik godoł nom jak to downiyj było,
jak ludzie przy szkubaniu się bawiyli choć im cienżko sie żyło
ale wszyscy w popielec szli do kościoła pożykać, odprawić pokuta,
zapominali o zabawach, zaczynali śpiywać na wielkopostno nuta.

Godoł nom tyż, jak faroże popiołem kożdymu na łeb sypali,
jak wszyscy szli do balasek i tam pokornie przed ołtorzem klynkali,
jak im pleban godoł, że prochem je i w niego obrócić się musi.
Kożdy se myśloł co złego zrobiył i że go tyn dioboł dycki kusi.

Jak zaś przyszli wszyscy nazod z kościoła do swojej chałupy
to se mogli zjeść ino konsek chleba abo talyrz ciepłej zupy.
I tak wspominoł, jak nad tom zupom pochylił głowa
to mu się posypało do niyj tego popiołu połowa.

Zupa zjeść musioł bo nic inkszego do jedzenia nie było,
bo ino roz w popielec sie jadło, tak sie to downiyj żyło.
Teroz djoboł pedzioł siostrze do ucha: „Jak przydymy z kościoła i se siednymy
domy starzikowi klapsznyta z biołym syrem kiery naszym chasiem posypiemy.

Co się po tym dzioło lepiyj nie godać. Starzik ugryz chleba, skrzywił gemba,
nojpiyrw wypluł cołkie jodło, po tym jeszcze konsek swoigo zemba
i jak nigdy w życiu nie klon, to teroz suł jasnymi, ognistymi pieronami,
reszta jodła wyciep z gemby i talyrza do kibla i zaglondo za nami.

Nie trza było długo czakać. „Siedem boleści” co dycki na ścianie wisiało
poszło w ruch i pora razy na moim puklu i niżyj ostro wylondowało.
Siostra uciykła w kont i już głośno wrzeszczy i beczy, choć jeszcze nic nie dostała.
Starzik pociep rzymienie, zaczon szukać szczęki w hasioku czy w chlebie nie została.

Szczenśliwie dlo nos tak się ta przygoda gibko skończyła.
Matka przytuliła siostra, otrzyła jom, bo cało zaślimtano była.
Jo strzaskany na kwaśne jabko stoja na środku izby i co ino się rusza
wrzeszczeć ni moga, wyprościć się nie umia, co roz ino stenknyć se musza.

Tak to już w życiu było, tak jest i chyba bydzie aż do końca świata.
Djoboł skusiył, dziołcha zrobiyła a synek dostoł by pamientoł aż po stare lata,
że bez cołkie swe życie bydzie ciyrpoił za cudze, głównie babskie przewinienie.
Dziepiyro po śmierci, jak bydzie prochem, pozno, co to je równouprawnienie.

Grudzień 2014 r Szkrobok