boze cialo 10 „Boże Ciało” we wspomnieniach starzyka.

Po swaczynie, starzyk drzymoł na ryczce przy bifeju. Dzieciska kochane,
by godać co na poczontku a co na końcu czyrwca sie dzioło, musza mieć poukłodane
wszystko po kolei, co i kiedy, w jakim tydniu miesionca sie to dzioło
bo roz było piyknie, za tydzień szpetnie, roz smutno a inkszy roz wesoło.

Słońce pjyknie jeszcze świyci to żeby na trowie nie oblazły mnie jakieś mrówki
wyniyście na dwór wienkszy stołek i dejcie na wiyrch ze dwa, choby stare zegłówki
by mi sie choć trocha miękko siedziało, bych ni mioł potem na zadku pora blazyi
jak wom byda długo godoł o tym, jak my się rychtowali do wielkich procesyi.

One dycki były w czwortek i w niedziela, ale w kiero, to ino faroże wiedzieli
a nom na dwa abo trzy tydnie przed niom z ambony, dycko w niedziela głosić mieli.
Kiere chłopy majom przyrychtować brzózki, kiery mo dać bryczka i konie,
z kierego końca zacznom i przy czyjij chałupie w tym roku jaki ołtorz stanie.

Babom nic nie godoł bo one, jak to baby, wszystko naprzód wiedziały,
nie ino kaj i jak pójdom, ale co kiero mo zrobić a co już przyrychtowały.
Roboty miały richtig kupa, droga podzielono na konski od płota do słupa,
kożdo już tyż wiedziała co zrobi by nojpjyknij wyglondała jej chałupa.

By Pon Bóczek, kierego w monstrancji mioł niyść farorz bez cołko naszo dziedzina
obejrzoł se, że wszystko je piyknie przystrojone, że kaj indziyj tak tego ni ma.
Baby zbjyrały wszystkie ziela, kolorowe gałonski, jakie ino były rozmaite kwiotki
a jak brakło, musieli my je zbjyrać w lesie, co rosnył przy chałupie naszej ciotki.

Ciotka, chałupy niby stroić nie musiała bo jej z drogi widać nie było.
Po co tela roboty, cołko środa plac się sprzontało, dźwiyrze i okna myło,
a dycki świynte figurki i obrozki, kolorowe szlajfki w łoknach wisiały
by Pon Bóczek i wszyscy wiedzieli, że i pod lasem katoliki miyszkały.

Chyba nie muszą wom godać co te baby w chałupach i obyjściu wyprawiały,
niby wszystkie razem stroiły ale jedna przed drugom lepiyj wypaść chciały.
Trza było wszystkie dziury w drodze zasuć pioskiem abo drobnymi kamieniami,
beszongi wyrownać, trowa wykosić ale najgorzyj było z tymi krowieńcami.

Krowy, co to ni miały szacunku dlo naszej roboty, dlo żodnej świentości,
jak szły, robjyły kaj chciały. Pora razy chciołech im przywalić po puklu ze złości
ale dycki żech se pomyśloł, jo mom na swoim placu fajny wychodek a one –
do niego nie wlezom, toż kaj pójdom. Za chwila wszystko bydzie zrobione.

W czwortek rano, jak ino baby wstoły a słońce zaczło wylazować z nad lasu
„stować, stować gibko do roboty, trza ukłodać kwiotki na drodze, ni ma czasu
byście leżeli”. Kwiotki trza było ukłodać wedle mustru co go wykombinowały,
fajniejsze były nasze od tych perskich tepichów co to bez mała w lufcie fjurgać miały.

Czasem tak było, że jak już wszystko było gotowe, przyszoł dyszcz i wichura.
Wszystko fjurgało, trza było gibko zbjyrać co ino szło, kwiotki, obrozki, figura.
Roz pamientom jak chłopom baldachim co go niyśli nad Pon Bóczkiem, serwało,
ludzie pozbjyrali i poszli do kościoła kaj sie na nowo wszystko odbyć miało.

Teroz ni ma już tego zwyczaju jak to piyrwej u nos na Ślonsku było.
W czwortek po procesji się sprzontało, w piontek – pucowało i myło,
zaś w sobota na nowo rychtować wszystko od nowa, dlo chałupy i drogi
by w niedziela procesjo mogła iść tak jak w czwortek, ino po roz drugi.

Teroz to kwiotki sypiom po drodze ino piyrwszo komunijne dzieci,
tepichów z kwiotków prawie nikaj nie ukłodajom. Jak ten czas gibko leci.
Już się tak strojnie nie oblykajom, kiecki i ancugi szyte na nowo moda,
powiym wom, czego jak czego, ale tych starych klajdów richtig szkoda.

Chłop oblykoł świyżo wypucowane na glanc szczewiki, ni jakeś tam stare szkarboły,
na nogi jelenioki abo na kant wybiglowane galoty z czerwonom bizom, co same by stoły,
bioło koszula z fajnom jedbowkom, westa i kapudrok w tym samym modrym kolorze,
chłop, choby nie był szwarny, z kłobukiem na głowie, kożdej babie spodobać się może.

A te baby – starzik zawrzył oczy i sie lekko śmieje – jak one fajnie wyglondały,
jedna od drugij szwarniejszo jak się w te rozmańte, fajne klajdy poprzebjyrały.
Na głowie wierzcheń ze szlajfkami abo purpurka, ze trzy raje korali na kabotku,
na nim jakla, niżej zopaska i kiecka. Tak obleczone dycki w procesyi szły na przodku.

I wybier se z tych fajnych dziołch jedna z kierom chciołbyś być na cołkie życie.
Wszystkie pobożnie idom w procesji jak niewinne anioły, czasem ino skrycie
śmiejom się do ciebie, puszczajom oko, a majom w sobie tako djobelsko moc,
że zamiast rzykać – myślisz, z kierom się tu umówić na ta świentojańsko noc.

Ale wiycie, skuli jednej ni ma co tracić u wszystkich, na wesele jeszcze czas,
trza się było bawić ze wszystkimi w ta najkrótszo w roku noc. Wiela było nas,
wszyscy my się bawiyli, śpiywali, tańcowali w kółko, na rzyka ciepali wionki
ale nigdy my nie znodli kwiotka paproci, nie chycili świetlika ani biedronki.

Zimno się zrobiyło, to my starzika przykryli ciepłom dekom od nóg aż do głowy
a on otworzył jedno oko i godo, że dziepiyro opowiedzioł nom prawie do połowy
tego co się w czyrwcu dzioło. Chwila było cicho. Potem chrapanie. Starzik śpi.
Na dzisiaj koniec, dokończy nom nieskorzyj. Teroz niech mu się pjyknie śni.

Szkrobok.