Skond się wziena polsko fana.
Jeden z Trzech Króli był polokiem.

Doprowdy ludkowie złoci nie wiym co mom Wom pedzieć.
Lepiyj jenzyk za zembami trzymać, przy piecu cicho siedzieć,
lepiyj se wonglo do piecyka przyłożyć, jak swendzi podropać się w czoło,
niż godać wszystkim, co się dwa tysionce lot tymu na tym świecie dzioło.

Ale żech już stary, tu i tam w kościach fest strzyko, krynci,
robić już ni moga, gupot łoglondać w skrzynce ni mom chenci,
wienc sie biera za pisani tego, co mi downiyj ludzie pedzieli
jakech był młody i szwarny a o czym terozki wszyscy zapomnieli.

„Ale to już było”, powie z nas wielu, „co mnie to wszystko obchodzi
co sie kiedyś dzioło, trza zaglondać na to, jak mi sie teroz powodzi.
Do mnie już nie przychodzi Dzieciontko czy Mikołaj Święty,
musza dbać o robota z kierej żyja, cołki tydzień mom zajenty.

Kieby tak do mnie przyszli te trzy króle z jakimś miyszkiem złota,
tobych se mogł chodzić do kościoła w niedziela a nawet i w sobota.
Jo zaś musza dycki robić na chałupa, auto, jedzynie i nowo moda,
by mi gazu nie brakło w piecu a w rurach durch leciała ciepło woda”.

I jak tu godać o tym co tak downo tymu w Betlejem sie zdarzyło,
co tu godać o bjydzie w kierej sie Dzieciontko Boże narodziło.
Ale niekere ślonzoki tak majom, im starszy – tym bardziyj uparty,
musiołech Wom to powiedzieć, bo koniec tej godki je tego warty.

Teroz tak sie to wszystko pozmieniało, niby to samo a inakszy sie nazywo,
nie powiysz, że czorny – to murzyn,bo on powie sendziemu, że sie go przezywo
i zamiast iść do kościoła, pożykać se wedle małej szopy,
wysoki sond cie skorze na miesienczne,publiczne, roboty.

Downo tymu, czorny król z dalekiej Afryki, jechoł na wiyrchu garbatej kameli
bo Pon Bóczek tak zarzondziył, że sie z dwoma inkszymi królami spotkać mieli.
Przy nim po bosoku człapali z dzidami inksze murzyny z rozmaitymi pakami,
wiydli na rzymieniach roztomańte kamele z jednym abo dwoma puklami.
.
Drugi król bioły jechoł na blank czornym koniu, za nim wozy z drewnianymi kołami
załadowane aż pod plandeka jedzeniem, futrami i rozmaitymi inkszymi gratami.
Wedle kożdego, tyż na koniach, pora chłopów obleczonych w wyglancowane blachy,
na głowach mieli chyba kokocie pióra a wyglondali rychtik jak na wróble strachy.

Trzeci taki żółty, jak po żółtaczce, leżoł se w koszu co wisioł miendzy wołami,
wedle niego lotały gibko, tyż żółte ludzie jak piosek miendzy szprychami
i co chwila kieryś stowoł, w pół sie zginoł, skłodoł rynce choby do rzykania,
czakoł, aż ta pora wołów z koszem przejedzie, ale nie zaglondoł na nia.

Wszyscy oni w dzień sie kładli pod palmami do spania, ino nocami jechali
a kożdy z nich coś godoł, pokazywoł ale cołki czas na niebo zaglondali
kaj świyciła kożdej nocy jakoś jasno gwiazda, z takim piyknym ogonem,
co wyglondała jak młodo pani do ślubu z długim, biołym welonem.

Tak sie wlykli pomału aż do Jerozolimy. A tako była wtenczos moda,
że sie musieli zameldować u tego, kiery tu rzondziył, u króla Heroda.
Ten pieron chytry pytoł ich co chcom, jakigo nowego króla szukajom, że aż tu przyjechali,
„toż jak pojedziecie nazod, to rzeknijcie kaj on miyszko, by i my mu pokłon oddali”.

Wieczór wyszli od Heroda, łeb do góry podnoszom i swojej gwiazdy szukajom
kiero ich zawiedzie aż do Betlejem. „Tam je, idzie przed nami” i wszyscy razem ruszajom.
Idom gibko bo to już blisko przeca, myślom, że za chwila bydom w jego pałacu.
Nogle gwiazda stanyła a oni som kole starej obory kaj ino kury lotajom po placu.

Gwiazda pokiwała im swoim ogonem i znikła a oni dalyj w niebo zaglondajom
bo tam sie coś dzieje, słyszom „Alleluja”, jak anioły nad oborom fiurgajom i śpiywajom
wiela kiery mo sił, kożdy swoim głosem. Ten sopranem, tamten altem, inkszy basem.
„Alleluja, Alleluja, Chrystus sie nom dzisiej narodził” w tym butlu słychać czasem.

Abo my som gupki? Jeden na drugigo zaglondo i nie spuszczo go z oka.
„Idymy” godajom, a że dźwiyrzy nie było walom prosto bez otwarte wrota.
Nogle stanyli jak wryci. Szwarno dziołcha z fajnym chłopem nad żłobem sie pochylajom
a osioł z wołem na Dzieciontko, by nie zmarzło, ciepłym luftem z pyska dmuchajom.

Taki to był pałac królewski, takie wygody mioł Bóg-Człowiek w jednej osobie,
słoma na klepisku, siano pod okrytym pieluchom Dzieciątkiem, co se leży w żlobie.
Czy takigo króla spodziywiali sie ujrzeć Trzej Królowie, mędrcy świata?
A my co myślemy, jak prawie kożdy mo miyszkanie, auto, odnowiono chata?

Czy padnymy na kolana i mu chołd oddomy tak jak te Trzy Króle to zrobiyli,
za swego Króla i Pana uznajonc – mira, kadzidło i złoto – hojne dary złożyli?
Mondre to były chłopy, jak ku swojej chałupie wracali, Heroda minyli, poszli na boki,
czorny jechoł na połednie, drugi tam kaj słońce wschodzi skierowł swe kroki.

Najgorzyj mioł tyn bioły co szoł na północ kaj śniyg leżoł a słońca widać nie było,
toż se gemba do nieba wystawił, by go afrykańskie słońce choć trocha opolyło.
Jak przyjechoł do siebie na czerwono spolony od głowy do ciała połowy,
nogle jednymu ze służby przyszła genialno myśl do kudłatej głowy.

Żeby po wieczne czasy ludzie wiedzieli, że ich król, z wiyrchu czerwony z dołu bioły,
jechoł do Betlejem z pokłonem do Bożego Dzieciontka, choć nie chodziył do szkoły.
Taki tyż fany mioły mieć kolory jakie mioł teroz król. Ale, że był ino trocha nawalony,
coś mu sie zwyrtło i tak powstoł nowy Polski sztandar : Bioło -czerwony.

Wodzisław Śl. 21.11.2014 r. Szkrobok

Comments are closed.

Post Navigation