zmartwychwstanie Alleluja, Chrystus Zmartwychwstoł.

„Alleluja, Chrystus Zmartwychwstoł” powiedzioł starzyk jak my przyszli z kościoła.
Wiymy, wiymy, przeca my razem byli w kościele – godo siostra co przy szranku stoła
i seblykała swojo niedzielno jupka by się pokozać w fajnym nowym klajdzie.
Jo zaś ino słuchom co starzik na to powie, jako odpowiydź zaroz znojdzie.

„Chrystus Zmartwychwstoł” – tak ludzie dycki w te świenta wszystkim godali
a wszyscy -”Prawdziwie Zmartwychwstoł”- choćby tego ze sto razy słuchali,
dycki z uśmiechem głowami kiwali, że o tym wiedzom, że tak sie stało w Jerozolimie,
i że w ta prowda do końca życio wierzyć bydom, ta prowda nigdy nie przeminie.

Teroz idymy do trzeciej izby kaj przy wielkim stole se fajnie siednymy
i w to nojwieksze katolickie świento co starka przyrychtowała skosztujemy”.
Zaglondom co to za fajne jedzynie na nos czako i oczom swoim nie wierza,
styknie dlo wszystkich na śniodanie, nic ni ma na objod, coś bydzie na wieczerza.

Starzyk wolno poszoł na swoi miejsce na końcu stoła i stanył przy stołku
a mnie już po tym trzydniowym wielkim poście zaczyno ściskać w dołku.
Jak zaczon rzykać, dzienkować za wszystko Pon Bóczkowi i starce co to rychtowała,
jo siengnył po pento kiełbasy co na wielkim talyrzu wedle mnie leżała.

„Nojpiyrw świencone” pado starzyk, „to coście wczora świencili w kościele,
trza podzielić miendzy wszystkich, kożdymu ino trocha bo ni ma tego wiele.
Ćwierć jajca, pajdka chleba, trocha soli, na zomb konsek kiełbasy
by nom w życiu nie brakło jodła, aby stykło wszystkim po wieczne czasy”.

Po tym zaczli my jeść a starka cicho godo:”ino nie jydzcie tela chleba,
przeca bydzie za chwila objod i trocha placu w żołondku zostawić trzeba”.
Tożech zbystrzoł, teroz wiym po co starzyk wczora siykiyrki szukoł i gnotka,
starka szła do chlywika a potym, na wieczór, jak my szli spać, szkubała kokotka.

To też z wielkom chenciom jak starzyk powiedzioł, że idymy zajonca szukać,
poszołech za nim na pole i myśla -”zaś ci byda musioł glazyjki w wodzie płukać”
bo je zmazoł w tej kretowinie wedle kierej my zeszły tydzień te palmy styrkali
co to majom dać urodzaj na polu, dobrobyt w chałupie i chlywie o co my rzykali.

„Ty się nie starej o moje trzewiki,potym je umyja, teroz otrza ino w słoma
a wy jak znojdziecie te gniozdo zajonca to je przyniyście, obejrzymy je w doma”.
Co bydymy po polu lotać, zajonców nie widać, niedowno była jeszcze zima.
Starzyk robiom se błozna, ptoki ino pletom gniozda a zajonców przeca w nich ni ma.

Bez tóż nie bydymy kombinować i zamiast na pole, poszli my prosto do chlywika,
wzieni jakoś krzynka, wciepli do nij trocha słomy, ze dwa jajca i jednego królika
co mioł udować małego zajonca. Jak my z tym wszystkim wleźli nazod do chałupy
królik wyskoczył, jajca się strzaskały a my gibko cołko słoma zbiyromy do kupy.

Starka woło na objod, „podźcie sam, już leja ciepło nudel zupa na talyrze”.
Jo chyciył królika w łóżku jak dropoł pierzyna z kierej już leciało piyrze.
Gibko do chlywika niesa a starka nogle woło:”pódźcie tukej –a już słabo widziała-
obejrzcie se, śniegiem suje, zima się wróciła”, wszystkich do okna zawołała.

Starzyk cołki czas ino fonsem ruszoł, czasem ino chytoł się za goloty
bo se posek już ze szluwek wyjon ale, że były świenta, nie broł się do roboty.
Powiedzioł ino: „kiedy wy dzieciska zmondrzejecie, tela momy teroz szkody,
miołech ci kozać byrsztom umyć trzewiki i nie żałować kibla ciepłej wody”.

Gibko zjedli my zupa, ślońskie kluski z modrom kapustom i konsek kokota.
Mnie już swendzi pod plecami bo starzyk godo, że wpiyrw odwalymy robota,
trza posprzontać słoma, pozbjyrać strzaskane jajca, zamiyść piyrze i pod jego okiem
obejrzeć co nom przyniósł zajonc do gniozda co je som zrobiył i schowoł pod krzokiem.

Dwa razy łogromno była noszo radość, skokali my wesoło,wcale ni na niby,
roz, że dostali my rozmaite bombony a drugi roz, że minyły nas noleżne chiby.
Bez toż chentnie my pomogli starce posprzontać, przynieść swaczyna i mało wieczerzo.
Robiyło się już ćma gdy nogle starzyk stanył, wyprościył się i ku mnie zmierzo.

„A teroz – godo starzyk – trza rychtować się na jutro, przyszykować se cołko zbroja,
przynieść ze studni wody do wiader i gornków, obejrzeć sikowki kiero bydzie twoja
by my ich jutro nie szukali ino mieli je pod rękom a od północy, powoli,
śmigus zrobiyli wszystkim babom i dziołchom a sami się nie pololi.

Muszymy trzymać się tradycji. Jak Chrystus zmartwychwstoł, baby się o tym dowiedziały,
od chałupy do chałupy lotały, wszystkim o tym po pieńć razy w kółko godały.
Chłopy nie mogły je utrzymać doma, aż wreszcie znoleźli nowo, skuteczno metoda,
jak baby jedna drugij, abo w kupie o tym godały, oni na nie loli z wiader czysto woda.

Tradycji się trzymać muszymy ale by żodnej nie zrobić krzywdy ani przykrości,
trza obloć wkszystkie, stare i młode, piykne i piykniejsze, chude i te przy kości.
One na to richtik zasługujom a my za to, by wszystko dalyj w chałupie było w porzondku,
dostanymy po piyknej kroszonce co one szykowały razem, abo kożdo w swoim kontku”.

Jakech już leżoł to żech pomyśloł: To som richtik nojwiększe świenta.
Chrystus Zmartwychwstoł, to na żoden chłopski rozum rzecz nie pojenta,
wstoł z grobu, godo z Maryjami, potym idzie do Emmaus wroz z apostołami
i z nimi …”Stowej synek- słysza-ino po cichu, czas już iść z sikowkami”.

Wodzisław Śl. 09.01.2015 r. Szkrobok.

Comments are closed.

Post Navigation